Ta odpowiedź miała jeszcze mniej sensu.
Zanim zdążyłem zadać kolejne pytanie, Antoni Wysocki odwrócił się w stronę kuchni.
— Jedliście dziś coś?
— Wypiliśmy toast — odpowiedziała Zosia.
Spojrzałem na nią. Po pół kromki przypieczonego chleba na osobę trudno było nazwać posiłkiem, ale Marta zawsze bardzo dosłownie traktowała swoje słowa, kiedy powtarzała nam, żebyśmy nigdy nie przesadzali.
Antoni zauważył moje spojrzenie.
— Toast — powtórzył. — Coś jeszcze?
— Nie, proszę pana.
Na chwilę zamknął oczy. Kiedy je otworzył, surowość wróciła na jego twarz, lecz tym razem wyglądała tak, jakby kierował ją przeciwko samemu sobie.
— Siadajcie.
— Powinniśmy wrócić do domu — powiedziałem. — Marta nie wie, gdzie jesteśmy.
— A ktoś już jedzie, żeby się z nią zobaczyć.
To przeraziło mnie bardziej, niż uspokoiło.
— Kto?
— Doktor Helena Maj.
— Ona naprawdę jest lekarką?
Antoni wyglądał na urażonego.
— Przez dwanaście lat kierowała izbą przyjęć w szpitalu świętego Jana.
Zosia pociągnęła mnie za rękaw.
— Brzmi wiarygodnie.
Antoni prawie się uśmiechnął.
— Wiosną odeszła ze szpitala. Od tamtej pory większość czasu spędza na narzekaniu, że emerytura jest nudna.
Otworzył lodówkę. Była większa niż cała nasza kuchnia, ale zamiast drogich przysmaków zobaczyłem głównie puste półki. Stały tam jajka, mleko, ser, jabłka, przykryta miska i kilka pojemników z datami zapisanymi markerem.
Antoni patrzył do środka, jakby zapomniał, po co otworzył drzwi.
— Pani Kowalska zostawia zupę w czwartki — powiedział w końcu.
— Dziś jest wtorek.
— Wiem.
Sprawdził jeden z pojemników.
— Na szczęście zupa przetrwała do wtorku.
Podgrzał trzy porcje.
Kiedy postawił miskę przede mną, zawahałem się.
— Nie skończyliśmy pracy w ogrodzie.
Antoni usiadł naprzeciwko nas.
— Znaleźliście coś, co przez siedemnaście lat uważałem za bezpowrotnie utracone. Myślę, że możemy uznać rachunek za wyrównany.
— Nie znaleźliśmy tego dla pana — odparłem. — To po prostu tam było.
— Najważniejsze rzeczy zwykle właśnie takie są.
Nie wiedziałem, co miał na myśli.
Zupa pachniała kurczakiem i ziołami. Zosia czekała, aż Antoni podniesie łyżkę, dopiero potem zaczęła jeść. Tego nauczyła nas Marta.
Antoni to zauważył.
— Wasza siostra nauczyła was dobrych manier.
— Ona uczy nas wszystkiego — powiedziała Zosia.
Przez jego twarz przemknął cień.
— Tak — mruknął. — Przypuszczam, że właśnie to by robiła.
Znów to usłyszałem. Sposób, w jaki mówił o Marcie. Nie jak o obcej osobie.
Odłożyłem łyżkę.
— Skąd ją pan zna?
Antoni spojrzał na mnie. Po raz pierwszy od chwili, gdy przekroczyliśmy próg jego domu, wyglądał na niepewnego.
Wtedy zadzwonił telefon.
Odebrał natychmiast.
— Heleno?
Jego sylwetka zmieniła się, gdy słuchał.
— Co znalazłaś?
Wstałem. Zosia również.
Antoni uniósł dłoń.
— Nie, są ze mną.
Chwila ciszy.
— Tak.
Kolejna.
— W takim razie przywieź ją tutaj.
Ścisnęło mnie w żołądku.
— Dokąd ją zabiera?
Antoni przez moment mnie ignorował.
— Rozumiem.
Rozłączył się.
— Co się stało? — zapytałem ostro.
— Wasza siostra jest odwodniona i ma gorączkę.
— Jedzie do szpitala?
— Doktor Maj uważa, że trzeba ją dokładnie zbadać. Organizuje transport.
— Musimy tam być.
Antoni skinął głową.
— Zawiozę was.
Dwadzieścia minut później siedzieliśmy na tylnym siedzeniu czarnego samochodu, zbyt eleganckiego dla dzieci, które miały błoto na butach. Antoni usiadł obok nas zamiast z przodu. Nikt prawie się nie odzywał.
Kiedy dotarliśmy do szpitala świętego Jana, Marta była już w środku.
Pielęgniarka zaprowadziła mnie i Zosię do poczekalni, podczas gdy Antoni spokojnie rozmawiał z kimś przy recepcji.
Nie znosiłem poczekalni. Każda minuta wydawała się w nich ważniejsza niż zwykle.
Zosia usiadła obok mnie i machała nogami, które nie sięgały podłogi.
— Myślisz, że Marta jest szalona?
— Z powodu czego?
— Że nas zostawiła.
— Jak poczuje się lepiej, będzie się złościć.
Zastanowiła się.
— To dobrze.
Zrozumiałem, co miała na myśli. Jeśli Marta będzie miała dość siły, żeby się złościć, to znaczyło, że wraca do zdrowia.
Antoni wrócił z dwoma papierowymi kubkami wody.
— Doktor Maj mówi, że wasza siostra ma infekcję dróg oddechowych i jest poważnie odwodniona. Dostaje kroplówkę oraz lekarstwa.
— Wyzdrowieje?
— Tak.
Odpowiedział tak szybko, że mu uwierzyłem.
Dopiero wtedy moje ramiona odrobinę się rozluźniły.
— Możemy ją zobaczyć?
— Wkrótce.
Usiadł naprzeciwko nas. Bez ogromnego domu i rozległego ogrodu wyglądał na mniejszego. Ja sam czułem się starszy niż rano.
Powoli obracał na palcu obrączkę swojej żony.
— Naprawdę szukał jej pan przez siedemnaście lat? — zapytała Zosia.
Antoni skinął głową.
— Elżbieta zgubiła ją podczas przyjęcia charytatywnego. Tego wieczoru w ogrodzie było prawie czterdzieści osób. Tydzień później ogrodnicy przekopali ziemię wokół róż, ale niczego nie znaleźli.
— Może wpadła głębiej — powiedziała Zosia.
— Najwyraźniej.
— Było jej smutno?
Antoni spojrzał na obrączkę.
— Udawała, że nie.
— Marta też tak robi — stwierdziła Zosia. — Udaje, że coś jej nie obchodzi, chociaż bardzo ją boli.
