Dwójka głodnych dzieci zapukała do bramy bogatego wdowca tylko po to, by zaproponować pracę w jego ogrodzie — nie wiedzieli, że pod różami znajdą pierścionek, który połączy ich rodzinę z jego największą tajemnicą

Lekko trąciłem ją łokciem, lecz Antoni nie wyglądał na zdenerwowanego.

— Elżbieta robiła dokładnie to samo — powiedział.

Zanim zdążyliśmy dopytać, drzwi otworzyły się i wyszła przez nie kobieta o ciemnych włosach poprzetykanych siwizną.

— Kuba? Zosia?

Oboje wstaliśmy.

— Jestem doktor Helena Maj.

Uścisnęła nam dłonie tak, jakbyśmy byli dorosłymi.

— Wasza siostra będzie zdrowa. Potrzebuje odpoczynku, płynów, antybiotyku i co najmniej tygodnia, w którym nie będzie udawała, że może normalnie pracować.

— Z tym ostatnim może być trudno — powiedziałem.

Helena się uśmiechnęła.

— Już się domyśliłam.

Potem spojrzała na Antoniego.

— I poinformowałam pana Wysockiego, że opłacenie czyjegoś leczenia nie daje mu prawa do układania tej osobie całego życia.

Antoni zmarszczył brwi.

— Zaoferowałem pomoc.

— Wydałeś instrukcje.

— Praktyczne instrukcje.

Helena zwróciła się do nas.

— On nigdy nie rozumiał różnicy.

Jej ton sprawił, że pomieszczenie wydało się mniej straszne.

— Możemy zobaczyć Martę? — zapytała Zosia.

— Tak.

Marta wyglądała drobno pod szpitalnym kocem. Brązowe włosy miała niedbale związane, a pod oczami ciemne cienie. Gdy weszliśmy, natychmiast się podniosła.

— Gdzie wy byliście?

— Jesteś wściekła — powiedziała Zosia z ulgą.

— Oczywiście, że jestem wściekła!

Marta spojrzała na Antoniego, potem na mnie, a na końcu znów na niego.

— Co się stało?

Opowiedziałem jej. Nie od razu wszystko. Najpierw o ogrodzie, jedzeniu i pierścionku.

Marta słuchała z dłonią przy ustach. Kiedy skończyłem, wyglądała tak, jakby nie wiedziała, czy nas przytulić, czy wygłosić kazanie.

Pewnie chciała zrobić jedno i drugie.

— Poszliście pieszo aż na ulicę Wiosenną?

— Uważaliśmy.

— Kuba.

— Potrzebowaliśmy jedzenia.

Zamknęła oczy. Jej milczenie było gorsze od krzyku.

— Przepraszam — wyszeptała.

— Za co?

— Że pozwoliłam, żeby wszystko zaszło tak daleko.

— Byłaś chora.

— Nadal powinnam się wami opiekować.

— Przecież to robisz.

W jej oczach pojawiły się łzy. Nie chciałem na to patrzeć, więc powiedziałem pierwszą rzecz, jaka przyszła mi do głowy.

— Antoni ugotował nam zupę.

Marta otworzyła oczy.

— Antoni?

Pan Wysocki stał przy drzwiach.

Marta spojrzała na niego po raz pierwszy naprawdę. Ich wzrok się spotkał i atmosfera w pokoju natychmiast się zmieniła.

To była drobna różnica, prawie niewidoczna dla Zosi.

Ja ją dostrzegłem.

Marta go znała.

A może wiedziała, kim był.

Kolor odpłynął z jej twarzy.

Antoni również to zauważył.

— Marta Lis — powiedział.

Przełknęła ślinę.

— Pan Wysocki.

— Znasz go — stwierdziłem.

— Nie.

Odpowiedziała zbyt szybko.

Szczęka Antoniego się zacisnęła.

Helena podeszła do drzwi.

— Myślę, że zostawię was na kilka minut.

— Proszę zostać — powiedziała Marta.

Helena została. To powiedziało mi więcej, niż Marta zamierzała.

Antoni podszedł powoli do łóżka.

— Powinienem był porozmawiać z tobą wiele lat temu.

— Nie było o czym rozmawiać.

— Nie zgadzam się.

— To mnie nie dziwi.

Nigdy wcześniej nie słyszałem, żeby Marta mówiła tak do dorosłego. Nie była niegrzeczna. Po prostu trzymała go na dystans.

Antoni spojrzał na mnie i Zosię.

— Nie powiedziałaś im.

— Nie.

— O czym miała nam powiedzieć? — zapytałem.

Marta ścisnęła moją dłoń.

— Kuba, dziś nie musisz się tym martwić.

Ta odpowiedź nigdy na mnie nie działała.

— To dotyczy nas.

— Dotyczy przeszłości.

— W takim razie dlaczego znał nasz adres?

Marta znieruchomiała.

— Powiedziałeś mu?

— Nic im nie mówiłem — odparł Antoni.

— Wiedział, zanim my go poznaliśmy — powiedziałem. — Wysłał doktor Maj do naszego mieszkania.

Marta oparła się o poduszkę. Wyglądała na zmęczoną w zupełnie inny sposób niż wcześniej. Nie jak osoba chora, lecz jak ktoś przyparty do muru przez wspomnienie, którego całe życie unikał.

W końcu powiedziała:

— Wiele lat temu tata pracował w jednej z firm pana Wysockiego.

Antoni lekko pochylił głowę.

— Zarządzał regionalnym oddziałem transportowym.

Byłem zaskoczony. Prawie niczego nie pamiętałem z pracy taty. W moich wspomnieniach pachniał kawą i wodą kolońską, a do domu wracał po zmroku.

— Tata był pańskim przyjacielem? — zapytała Zosia.

Twarz Antoniego stężała.

— Nie.

— Tata go podziwiał — powiedziała Marta.

Antoni drgnął.

— Bardziej, niż powinien — dodała.

Czekałem. Nikt nie mówił dalej.

— Co się stało?

Marta spojrzała na mnie.

— W jednym z samochodów należących do firmy wykryto poważną usterkę.

Ścisnęło mnie w żołądku. Nasi rodzice zginęli w wypadku samochodowym sześć lat wcześniej. Wiedziałem tylko tyle: deszczowa noc, zły zakręt, zderzenie. Dorośli zawsze zmieniali temat, gdy pytałem o szczegóły.

— Tata prowadził? — spytałem.

— Nie — odpowiedziała szybko Marta. — To nie ten wypadek zabił mamę i tatę. To wydarzyło się wcześniej.

Tata zarządzał wtedy bazą. Kiedy odkrył problemy mechaniczne w kilku pojazdach, zgłosił je.

— Ostatecznie — dodała Marta.

Antoni przyjął tę uwagę bez sprzeciwu.

— Tata bał się, że firma zrzuci na niego winę. Zaczęły się rozmowy, prawnicy i kontrole. Stracił stanowisko.

Patrzyłem na Antoniego.

— Zwolnił go pan?

— Tak.

— Dlaczego?