Lekko trąciłem ją łokciem, lecz Antoni nie wyglądał na zdenerwowanego.
— Elżbieta robiła dokładnie to samo — powiedział.
Zanim zdążyliśmy dopytać, drzwi otworzyły się i wyszła przez nie kobieta o ciemnych włosach poprzetykanych siwizną.
— Kuba? Zosia?
Oboje wstaliśmy.
— Jestem doktor Helena Maj.
Uścisnęła nam dłonie tak, jakbyśmy byli dorosłymi.
— Wasza siostra będzie zdrowa. Potrzebuje odpoczynku, płynów, antybiotyku i co najmniej tygodnia, w którym nie będzie udawała, że może normalnie pracować.
— Z tym ostatnim może być trudno — powiedziałem.
Helena się uśmiechnęła.
— Już się domyśliłam.
Potem spojrzała na Antoniego.
— I poinformowałam pana Wysockiego, że opłacenie czyjegoś leczenia nie daje mu prawa do układania tej osobie całego życia.
Antoni zmarszczył brwi.
— Zaoferowałem pomoc.
— Wydałeś instrukcje.
— Praktyczne instrukcje.
Helena zwróciła się do nas.
— On nigdy nie rozumiał różnicy.
Jej ton sprawił, że pomieszczenie wydało się mniej straszne.
— Możemy zobaczyć Martę? — zapytała Zosia.
— Tak.
Marta wyglądała drobno pod szpitalnym kocem. Brązowe włosy miała niedbale związane, a pod oczami ciemne cienie. Gdy weszliśmy, natychmiast się podniosła.
— Gdzie wy byliście?
— Jesteś wściekła — powiedziała Zosia z ulgą.
— Oczywiście, że jestem wściekła!
Marta spojrzała na Antoniego, potem na mnie, a na końcu znów na niego.
— Co się stało?
Opowiedziałem jej. Nie od razu wszystko. Najpierw o ogrodzie, jedzeniu i pierścionku.
Marta słuchała z dłonią przy ustach. Kiedy skończyłem, wyglądała tak, jakby nie wiedziała, czy nas przytulić, czy wygłosić kazanie.
Pewnie chciała zrobić jedno i drugie.
— Poszliście pieszo aż na ulicę Wiosenną?
— Uważaliśmy.
— Kuba.
— Potrzebowaliśmy jedzenia.
Zamknęła oczy. Jej milczenie było gorsze od krzyku.
— Przepraszam — wyszeptała.
— Za co?
— Że pozwoliłam, żeby wszystko zaszło tak daleko.
— Byłaś chora.
— Nadal powinnam się wami opiekować.
— Przecież to robisz.
W jej oczach pojawiły się łzy. Nie chciałem na to patrzeć, więc powiedziałem pierwszą rzecz, jaka przyszła mi do głowy.
— Antoni ugotował nam zupę.
Marta otworzyła oczy.
— Antoni?
Pan Wysocki stał przy drzwiach.
Marta spojrzała na niego po raz pierwszy naprawdę. Ich wzrok się spotkał i atmosfera w pokoju natychmiast się zmieniła.
To była drobna różnica, prawie niewidoczna dla Zosi.
Ja ją dostrzegłem.
Marta go znała.
A może wiedziała, kim był.
Kolor odpłynął z jej twarzy.
Antoni również to zauważył.
— Marta Lis — powiedział.
Przełknęła ślinę.
— Pan Wysocki.
— Znasz go — stwierdziłem.
— Nie.
Odpowiedziała zbyt szybko.
Szczęka Antoniego się zacisnęła.
Helena podeszła do drzwi.
— Myślę, że zostawię was na kilka minut.
— Proszę zostać — powiedziała Marta.
Helena została. To powiedziało mi więcej, niż Marta zamierzała.
Antoni podszedł powoli do łóżka.
— Powinienem był porozmawiać z tobą wiele lat temu.
— Nie było o czym rozmawiać.
— Nie zgadzam się.
— To mnie nie dziwi.
Nigdy wcześniej nie słyszałem, żeby Marta mówiła tak do dorosłego. Nie była niegrzeczna. Po prostu trzymała go na dystans.
Antoni spojrzał na mnie i Zosię.
— Nie powiedziałaś im.
— Nie.
— O czym miała nam powiedzieć? — zapytałem.
Marta ścisnęła moją dłoń.
— Kuba, dziś nie musisz się tym martwić.
Ta odpowiedź nigdy na mnie nie działała.
— To dotyczy nas.
— Dotyczy przeszłości.
— W takim razie dlaczego znał nasz adres?
Marta znieruchomiała.
— Powiedziałeś mu?
— Nic im nie mówiłem — odparł Antoni.
— Wiedział, zanim my go poznaliśmy — powiedziałem. — Wysłał doktor Maj do naszego mieszkania.
Marta oparła się o poduszkę. Wyglądała na zmęczoną w zupełnie inny sposób niż wcześniej. Nie jak osoba chora, lecz jak ktoś przyparty do muru przez wspomnienie, którego całe życie unikał.
W końcu powiedziała:
— Wiele lat temu tata pracował w jednej z firm pana Wysockiego.
Antoni lekko pochylił głowę.
— Zarządzał regionalnym oddziałem transportowym.
Byłem zaskoczony. Prawie niczego nie pamiętałem z pracy taty. W moich wspomnieniach pachniał kawą i wodą kolońską, a do domu wracał po zmroku.
— Tata był pańskim przyjacielem? — zapytała Zosia.
Twarz Antoniego stężała.
— Nie.
— Tata go podziwiał — powiedziała Marta.
Antoni drgnął.
— Bardziej, niż powinien — dodała.
Czekałem. Nikt nie mówił dalej.
— Co się stało?
Marta spojrzała na mnie.
— W jednym z samochodów należących do firmy wykryto poważną usterkę.
Ścisnęło mnie w żołądku. Nasi rodzice zginęli w wypadku samochodowym sześć lat wcześniej. Wiedziałem tylko tyle: deszczowa noc, zły zakręt, zderzenie. Dorośli zawsze zmieniali temat, gdy pytałem o szczegóły.
— Tata prowadził? — spytałem.
— Nie — odpowiedziała szybko Marta. — To nie ten wypadek zabił mamę i tatę. To wydarzyło się wcześniej.
Tata zarządzał wtedy bazą. Kiedy odkrył problemy mechaniczne w kilku pojazdach, zgłosił je.
— Ostatecznie — dodała Marta.
Antoni przyjął tę uwagę bez sprzeciwu.
— Tata bał się, że firma zrzuci na niego winę. Zaczęły się rozmowy, prawnicy i kontrole. Stracił stanowisko.
Patrzyłem na Antoniego.
— Zwolnił go pan?
— Tak.
— Dlaczego?
