Dwójka głodnych dzieci zapukała do bramy bogatego wdowca tylko po to, by zaproponować pracę w jego ogrodzie — nie wiedzieli, że pod różami znajdą pierścionek, który połączy ich rodzinę z jego największą tajemnicą

— Wtedy uważałem, że ukrywał raporty dotyczące przeglądów.

— Ukrywał?

— Niezupełnie — odpowiedziała Marta.

Znów to samo słowo. Niezupełnie.

Antoni splecionymi dłońmi oparł się o laskę.

— Twój ojciec opóźnił przekazanie kilku raportów, bo próbował naprawić problem wewnątrz oddziału, zanim dowiedziała się centrala. To była fatalna decyzja. Dopiero lata później odkryłem, że wielokrotnie prosił przełożonych o pieniądze na naprawy, a oni mu odmawiali.

— Pan mu odmówił?

— Nie ja. Firma. Ale to nie zmienia faktu, że odpowiadałem za tę firmę.

Marta spojrzała w stronę okna.

— Tata nigdy naprawdę nie podniósł się po utracie pracy.

Nagle przypomniałem sobie obraz z dzieciństwa: ojciec siedzący nocą przy kuchennym stole, wokół niego rozłożone koperty, a mama pocierająca jego ramię. Marta szeptała mi wtedy, żebym wrócił do łóżka.

Antoni mówił dalej.

— Po śmierci waszych rodziców dowiedziałem się, że Marta została waszą opiekunką.

— Śledził nas pan?

— Z daleka.

— Dlaczego?

Spojrzał na Martę.

— Byłem winien twojemu ojcu przeprosiny.

— Nie był mi pan nic winien — odparła.

— Byłem.

— Już wysłał pan list.

— Jaki list? — zapytałem.

Marta zamknęła oczy.

— Trzy lata po śmierci waszych rodziców napisałem do niej — wyjaśnił Antoni. — Oferowałem pokrycie kosztów utrzymania i utworzenie funduszu edukacyjnego dla ciebie i Zosi.

Spojrzałem na Martę.

Nie chciała na mnie patrzeć.

— Nigdy nam nie powiedziałaś.

— Miałeś osiem lat. Zosia pięć.

— Co mu odpowiedziałaś?

Marta nabrała powietrza.

— Odmówiłam.

Zosia zamrugała.

— Odmówiłaś pieniędzy?

— Tak.

— Dlaczego?

Marta spojrzała na Antoniego.

— Bo go nie znaliśmy.

— To nie był jedyny powód — powiedział cicho Antoni.

Marta zmrużyła oczy.

— Nie.

Tym razem posłuchał.

Helena przerwała ciszę.

— Marta musi odpoczywać.

— Chcę wiedzieć — powiedziałem.

Marta ścisnęła moją dłoń.

— Dowiesz się. Ale nie dzisiaj.

Antoni wyjął z płaszcza kartkę i położył ją na stoliku.

— Mój numer telefonu.

Marta zaśmiała się zmęczonym głosem.

— Myśli pan, że zgubiłam poprzednie cztery?

— Nadal je masz?

Wyglądała, jakby złościła się na siebie za to, że zdradziła tę informację.

— Tak — przyznała.

To zagmatwało wszystko jeszcze bardziej. Jeśli nie chciała mieć z nim nic wspólnego, dlaczego zachowała jego listy?

Przed wyjściem Antoni zwrócił się do mnie i Zosi.

— Ogród wciąż jest niedokończony.

Myślałem, że żartuje.

— Nadal chce pan, żebyśmy pracowali?

— Kiedy wasza siostra poczuje się lepiej. I tylko jeśli się zgodzi.

— W zamian za jedzenie?

Kącik jego ust drgnął.

— Będziemy negocjować.

Następnego dnia Marta zatrzymała nas w domu. Nie dlatego, że tego chciała. Helena nalegała.

Po południu wróciła z nami do mieszkania i przespała większą część dnia.

Ktoś dostarczył zakupy. Marta od razu wiedziała, kto je przysłał. Zadzwoniła do Antoniego i kazała mu zabrać połowę. Pokłócili się. Wygrała.

To zrobiło na mnie wrażenie.

Przez następny tydzień dochodziła do siebie, a ja i Zosia obserwowaliśmy ją jak podejrzliwi pielęgniarze. Helena dzwoniła każdego ranka. Po południu jedzenie pojawiało się pod naszymi drzwiami. Czasem przynosiła je pani Kowalska, gospodyni Antoniego, która twierdziła, że przypadkiem ugotowała za dużo.

Marta nigdy jej nie wierzyła.

Ja również.

Ale przestała odsyłać jedzenie.

W sobotę pozwoliła nam wrócić do ogrodu Antoniego. Poszła z nami.

— Tylko nadzoruję.

— Powinnaś odpoczywać — powiedziałem.

— Mogę odpoczywać, siedząc.

Antoni ustawił pod klonem krzesło, zanim przyjechaliśmy.

Marta zatrzymała się i spojrzała na nie.

— Wiedział, że przyjdziesz — zauważyła Zosia.

Marta mruknęła coś o upartych starcach.

Antoni wyszedł na ganek.

— Jesteście spóźnieni.

— Jest dziewiąta.

— Powiedziałaś: dziewiąta.

— Jest dokładnie dziewiąta.

Jego wzrok przesunął się ku krzesłu.

Marta to zauważyła.

— Czyli przyznajesz, że na mnie czekałeś?

— Rozumiem prawdopodobieństwo.

Marta prawie się uśmiechnęła.

Pracowaliśmy trzy godziny. Antoni płacił nam jedzeniem, zgodnie z umową, choć „resztki” obejmowały świeży chleb, warzywa, mleko, jajka i tyle kurczaka, że starczało na kilka obiadów.

Marta protestowała.

Antoni twierdził, że jego lodówka jest za mała.

Mogłaby pomieścić naszą dwa razy.

Z czasem coś między nimi się zmieniło. To nie było jeszcze zaufanie. Raczej tymczasowe zawieszenie broni.

W każdą sobotę wracaliśmy do ogrodu.

Spod zaniedbania powoli wyłaniały się kamienne ścieżki. Rabaty odzyskiwały kształt. Zosia znalazła metalowe tabliczki z nazwami roślin, które wiele lat wcześniej wybrała Elżbieta.

Antoni pamiętał niemal każdą z nich.

— Tam rosły piwonie — powiedział któregoś ranka.

— Skąd wiesz?

— Elżbieta je posadziła.

— Pamiętasz każdy kwiat?

— Nie. Tylko te, które należały do niej.

Marta to usłyszała. Jej twarz złagodniała.

Antoni nigdy nie wspominał o dawnym konflikcie w firmie, kiedy Zosia była w pobliżu. Pewnego dnia jednak usłyszałem ich rozmowę przy szklarni.

— Powinieneś był mi powiedzieć — mówiła Marta.

— Próbowałem.

— Wysyłałeś czeki.

— Wysyłałem listy.

— Listy z czekami.

— Myślałem, że praktyczna pomoc będzie lepsza niż wyjaśnienia.