Dwoje głodnych dzieci znalazło pod różami pierścionek wart więcej niż cały ich dom — zaniosły go właścicielowi, nie wiedząc, że właśnie otworzyły drzwi do rodzinnej tajemnicy ukrywanej przez siedemnaście lat

Ta odpowiedź miała jeszcze mniej sensu niż poprzednie.

Zanim zdążyłem zadać kolejne pytanie, Antoni Wysocki odwrócił się w stronę kuchni.

— Czy któreś z was jadło dzisiaj coś poza powietrzem?

— Wypiliśmy toast — odpowiedziała Zosia.

Spojrzałem na nią. Po pół kromki przypieczonego chleba na osobę trudno było nazwać śniadaniem, ale Zosia zawsze brała ciocię Martę dosłownie, kiedy ta powtarzała, żebyśmy nigdy nie przesadzali.

Antoni zauważył moje spojrzenie.

— Toast — powtórzył. — Coś jeszcze?

— Nie, proszę pana.

Na chwilę zamknął oczy. Gdy je otworzył, surowość wróciła na jego twarz, lecz tym razem wyglądała raczej jak złość skierowana przeciwko niemu samemu.

— Siadać.

— Powinniśmy wrócić do domu — powiedziałem. — Marta nie wie, gdzie jesteśmy.

— Ktoś już jedzie, żeby się z nią zobaczyć.

To przestraszyło mnie bardziej, niż powinno uspokoić.

— Kto?

— Doktor Helena Maj.

— Ona naprawdę jest lekarką?

Antoni wyglądał tak, jakbym obraził jego rodzinę.

— Przez dwanaście lat kierowała izbą przyjęć w Szpitalu świętego Jana.

Zosia pociągnęła mnie za rękaw.

— Brzmi wiarygodnie.

Kącik ust Antoniego drgnął.

— Wiosną odeszła ze szpitala. Teraz większość czasu spędza na narzekaniu, że emerytura jest śmiertelnie nudna.

Otworzył lodówkę. Była większa niż cała nasza kuchnia. Spodziewałem się drogich produktów i jedzenia, którego nazw nie znałem, lecz półki świeciły pustkami. Stały tam jajka, mleko, ser, jabłka, przykryta miska oraz kilka pojemników opatrzonych datami.

Antoni patrzył do środka, jakby nagle zapomniał, po co otworzył lodówkę.

W końcu powiedział:

— Pani Kowalska zostawia zupę w czwartki.

— Dzisiaj jest wtorek.

— Wiem.

Sprawdził jeden z pojemników.

— Na szczęście zupa przeżyła wtorek.

Podgrzał trzy porcje. Kiedy postawił moją miskę przede mną, zawahałem się.

— Nie skończyliśmy pracy w ogrodzie.

Antoni usiadł naprzeciwko nas.

— Znaleźliście coś, co przez siedemnaście lat uważałem za bezpowrotnie utracone. Myślę, że możemy uznać rachunek za wyrównany.

— Nie znaleźliśmy tego dla pana — odpowiedziałem. — To po prostu tam leżało.

— Najważniejsze rzeczy zwykle po prostu gdzieś są.

Nie wiedziałem, co miał na myśli.

Zupa pachniała kurczakiem i ziołami. Zosia czekała, aż Antoni pierwszy sięgnie po łyżkę. Tak nauczyła nas Marta.

Antoni to zauważył.

— Wasza siostra nauczyła was dobrych manier.

— Ona uczy nas wszystkiego — powiedziała Zosia.

Na jego twarzy przemknął cień.

— Tak — mruknął. — Pewnie właśnie tak by zrobiła.

Znów to samo. Coś w sposobie, w jaki mówił o Marcie, nie brzmiało jak słowa obcego człowieka.

Odłożyłem łyżkę.

— Skąd ją pan zna?

Antoni spojrzał na mnie. Po raz pierwszy od chwili, gdy przekroczyliśmy próg jego domu, wyglądał na naprawdę niepewnego.

Wtedy zadzwonił telefon.

Odebrał natychmiast.

— Heleno?

Jego sylwetka zmieniła się, gdy słuchał.

— Co znalazłaś?

Wstałem. Zosia również podniosła się z krzesła.

Antoni uniósł dłoń.

— Nie, są ze mną.

Chwila ciszy.

— Tak.

Kolejna.

— W takim razie przywieź ją tutaj.

Żołądek ścisnął mi się z niepokoju.

— Kogo?

Antoni przez moment jeszcze słuchał.

— Rozumiem.

Odłożył słuchawkę.

— Co się stało? — zażądałem odpowiedzi.

— Marta jest odwodniona i ma gorączkę.

— Zabierają ją do szpitala?

— Doktor Maj uważa, że powinna zostać dokładnie zbadana. Organizuje transport.

— Musimy do niej jechać.

Antoni skinął głową.

— Zawiozę was.

Dwadzieścia minut później siedzieliśmy na tylnym siedzeniu czarnego samochodu, zbyt lśniącego jak na dzieci z błotem na butach. Antoni usiadł obok nas, zamiast zająć miejsce z przodu. Nikt prawie się nie odzywał.

Kiedy dotarliśmy do Szpitala świętego Jana, Marta była już na izbie przyjęć.

Pielęgniarka zaprowadziła mnie i Zosię do poczekalni, a Antoni spokojnie rozmawiał z kimś przy rejestracji.

Nie znosiłem poczekalni. Sprawiały, że każda minuta wydawała się czymś ogromnym i nieodwracalnym.

Zosia usiadła obok mnie, machając nogami, które nie dosięgały podłogi.

— Myślisz, że Marta jest szalona?

— Z powodu czego?

— Że nas zostawiła.

— Będzie na nas zła, kiedy poczuje się lepiej.

Zosia zastanowiła się nad tym.

— To dobrze.

Zrozumiałem, co miała na myśli. Jeśli Marta będzie miała dość siły, żeby się złościć, znaczyło to, że wraca do zdrowia.

Antoni wrócił z dwoma papierowymi kubkami wody.

— Doktor Maj powiedziała, że wasza siostra ma infekcję dróg oddechowych i jest poważnie odwodniona. Podają jej płyny i leki.

— Wyzdrowieje?

— Tak.

Odpowiedział tak szybko, że mu uwierzyłem. Po raz pierwszy tego dnia moje ramiona trochę się rozluźniły.

— Możemy ją zobaczyć?

— Niedługo.

Usiadł naprzeciwko nas. Bez ogromnego domu i zadbanego ogrodu wokół siebie wydawał się mniejszy. Ja natomiast czułem się nagle starszy.

Powoli obracał na palcu pierścionek swojej żony.

— Naprawdę szukał go pan przez siedemnaście lat? — spytała Zosia.

Antoni skinął głową.

— Moja żona, Elżbieta, zgubiła go podczas przyjęcia charytatywnego. Tego wieczoru w ogrodzie było prawie czterdzieści osób. Tydzień później ogrodnicy przekopali ziemię wokół róż, ale nikt niczego nie znalazł.