— Może wpadł głębiej — powiedziała Zosia.
— Najwyraźniej.
— Była smutna?
Antoni spojrzał na pierścionek.
— Udawała, że nie.
— Marta też tak robi — stwierdziła Zosia.
Antoni uniósł wzrok.
— Co takiego?
— Udaje, że coś jej nie boli, kiedy naprawdę ją boli.
Lekko trąciłem Zosię łokciem, ale Antoni nie wyglądał na urażonego.
— Elżbieta również tak robiła — powiedział tylko.
Zanim zdążyliśmy dopytać, do poczekalni weszła lekarka. Miała ciemne włosy przetykane siwizną i bystre oczy.
— Kuba? Zofia?
Oboje wstaliśmy.
— Jestem Helena Maj.
Uścisnęła nam dłonie jak dorosłym.
— Wasza siostra będzie dobrze. Potrzebuje odpoczynku, płynów, antybiotyku i przynajmniej tygodnia, podczas którego nie będzie udawała, że może wrócić do pracy.
— Ta ostatnia część może być trudna — powiedziałem.
Helena uśmiechnęła się.
— Właśnie to podejrzewałam.
Potem spojrzała na Antoniego.
— I uprzedziłam już pana Wysockiego, że opłacenie komuś rachunku za leczenie nie daje mu prawa do planowania całego życia tej osoby.
Antoni zmarszczył brwi.
— Zaoferowałem pomoc.
— Wydałeś instrukcje.
— Praktyczne instrukcje.
Helena zwróciła się do nas.
— On nigdy nie rozumiał różnicy.
Jej sposób rozmowy z Antonim sprawił, że poczekalnia stała się mniej straszna.
— Możemy zobaczyć Martę? — spytała Zosia.
— Tak.
Marta wyglądała na maleńką pod szpitalnym kocem. Brązowe włosy miała niedbale związane, a pod oczami ciemne sińce, jednak gdy weszliśmy, natychmiast się podniosła.
— Gdzie wy byliście?
— Jesteś szalona — odpowiedziała Zosia z uśmiechem.
— Oczywiście, że jestem szalona!
Marta spojrzała na Antoniego, potem na mnie, a następnie znów na niego.
— Co się stało?
Opowiedziałem jej. Nie wszystko naraz. Najpierw o ogrodzie, jedzeniu i pierścionku.
Marta słuchała, zasłaniając usta dłonią. Kiedy skończyłem, wyglądała tak, jakby nie wiedziała, czy nas przytulić, czy wygłosić kazanie. Prawdopodobnie chciała zrobić jedno i drugie.
— Przeszliście pieszo aż na ulicę Lipową?
— Uważaliśmy.
— Kuba.
— Potrzebowaliśmy jedzenia.
Zamknęła oczy. To było gorsze niż krzyk.
— Przepraszam — wyszeptała.
— Za co?
— Że pozwoliłam, żeby wszystko zaszło tak daleko.
— Byłaś chora.
— Nadal powinnam się wami zajmować.
— Przecież się zajmujesz.
Jej oczy się zaszkliły. Nie znosiłem, kiedy płakała, więc powiedziałem pierwszą rzecz, jaka przyszła mi do głowy.
— Antoni ugotował nam zupę.
Marta otworzyła oczy.
— Antoni?
Pan Wysocki stał przy drzwiach. Marta w końcu spojrzała na niego wprost.
Ich oczy się spotkały.
W pokoju coś się zmieniło. Było to tak subtelne, że Zosia prawdopodobnie tego nie zauważyła. Ja jednak zauważyłem.
Marta znała Antoniego.
Albo przynajmniej wiedziała, kim był.
Kolor odpłynął z jej twarzy.
— Marto Borkowska — powiedział Antoni.
Przełknęła ślinę.
— Panie Wysocki.
Spojrzałem na nich oboje.
— Znacie się.
— Nie — odpowiedziała zbyt szybko.
Szczęka Antoniego się zacisnęła.
Helena podeszła bezgłośnie do drzwi.
— Chyba dam wam kilka minut.
— Proszę zostać — zatrzymała ją Marta.
Helena została. To powiedziało mi więcej, niż Marta chciała zdradzić.
Antoni powoli podszedł do łóżka.
— Powinienem był porozmawiać z tobą wiele lat temu.
Głos Marty był zmęczony, ale stanowczy.
— Nie było o czym.
— Nie zgadzam się.
— To mnie nie dziwi.
Nigdy wcześniej nie słyszałem, żeby mówiła do dorosłego w taki sposób. Nie była niegrzeczna. Po prostu bardzo ostrożna.
Antoni spojrzał na mnie i Zosię.
— Nie powiedziałaś im.
— Nie.
— O czym nam nie powiedziała? — zapytałem.
Marta ścisnęła moją dłoń.
— Kuba, to nie jest coś, czym musisz się dzisiaj martwić.
Ta odpowiedź nigdy na mnie nie działała.
— To dotyczy nas.
— Dotyczy przeszłości.
— Więc dlaczego on znał nasz adres?
Marta znieruchomiała. Spojrzała na Antoniego.
— Powiedziałeś im?
— Nic im nie powiedziałem.
— Znał go wcześniej — wyjaśniłem. — Przysłał do naszego mieszkania doktor Maj.
Marta oparła się o poduszkę. Przez chwilę wyglądała na zmęczoną w zupełnie inny sposób. Nie choroba ją osłabiała, lecz konieczność wyjaśnienia czegoś, o czym od dawna chciała zapomnieć.
W końcu powiedziała:
— Wiele lat temu tata pracował w jednej z firm pana Wysockiego.
Antoni lekko pochylił głowę.
— Kierował regionalnym oddziałem transportowym.
Zaskoczyło mnie to. Pamiętałem niewiele z pracy ojca. W moich wspomnieniach pachniał kawą i wodą kolońską, a do domu wracał po zmroku.
— Tata był pana przyjacielem? — spytała Zosia.
Twarz Antoniego stała się bardziej złożona.
— Nie.
Marta odpowiedziała za niego:
— Tata go podziwiał.
Antoni drgnął.
— Bardziej, niż powinien — dodała Marta.
Czekałem. Nikt nie mówił dalej.
— Co się stało?
Marta spojrzała na mnie.
— Doszło do wypadku z udziałem jednej z ciężarówek firmy.
Ścisnęło mnie w żołądku. Nasi rodzice zginęli w wypadku samochodowym sześć lat wcześniej. Wiedziałem tylko tyle: deszczowa noc, zły zakręt, zderzenie. Dorośli zawsze zmieniali temat, kiedy pytałem o szczegóły.
— Tata prowadził?
— Nie — powiedziała szybko Marta. — To nie ten wypadek zabił mamę i tatę.
Wypuściłem powietrze.
