Wyglądał na lekko rozczarowanego, że nie zamierzam się kłócić, więc mówił dalej:
— Skoro upierałaś się przy wyłącznej opiece nad dziewczynkami, możesz zajmować się nimi na co dzień. Ja będę je odwiedzał, kiedy pozwoli mi na to napięty grafik.
Nawet mediator niespokojnie poruszył się na krześle, słysząc ten chłód.
— To są twoje córki, Michał, a nie spotkania biznesowe, które można wcisnąć pomiędzy jedną naradę a drugą — powiedziałam spokojnie.
Wzruszył ramionami.
— Zaczynam nowe życie, Anno. Karolina i ja spodziewamy się dziecka. Wszystko się teraz komplikuje.
Agata posłała mi z miejsca przy drzwiach ostry, pełen kpiny uśmiech.
— Może to naprawdę najlepsze rozwiązanie. Michał wreszcie będzie miał szansę stworzyć rodzinę, o jakiej zawsze marzył.
Odwróciłam się w jej stronę.
— On już miał kochającą rodzinę. Tutaj.
W pomieszczeniu zapadła cisza. Po kilku sekundach Michał przewrócił oczami.
— Znowu te twoje dramatyczne przemowy — mruknął.
Nie odpowiedziałam. Wstałam, wyjęłam z torebki klucze do apartamentu i samochodu, a potem położyłam je na stole obok dokumentów.
— Zatrzymaj je sobie.
Na twarzy Michała pojawił się wyraz całkowitego triumfu. Był przekonany, że dostał wszystko, czego chciał.
Zanim wyszłam, spojrzałam mu prosto w oczy.
— Zapamiętaj jedną rzecz, Michał. Posiadanie czegoś na papierze nie zawsze oznacza, że naprawdę się to ma.
Jego uśmiech natychmiast zniknął.
— Co to, do cholery, ma znaczyć?
Nie wyjaśniłam. Odwróciłam się i wyszłam przez szklane drzwi w jasne, poranne światło.
CZĘŚĆ 2
Przy krawężniku czekał elegancki, czarny samochód z kierowcą. Mężczyzna w uniformie wysiadł i otworzył tylne drzwi.
— Dzień dobry, pani Wysocka. Państwa córki czekają już z panią Kowalską na lotnisku. Wszystkie bagaże zostały odprawione na lot do Krakowa — powiedział uprzejmie.
Zanim zdążyłam wsiąść, za plecami usłyszałam szybkie kroki. Michał wybiegł z kancelarii i zatrzymał się kilka metrów ode mnie. Na jego twarzy malowało się szczere zdumienie.
— Do Krakowa? — powtórzył. — Chcesz powiedzieć, że jeszcze dzisiaj opuszczasz miasto z moimi córkami?
— Tak. Wylatujemy po południu.
Jego twarz stężała.
— Nie możesz tak po prostu wywieźć moich dzieci z kraju bez mojej zgody!
— Trzy tygodnie temu, podczas przygotowywania dokumentów rozwodowych, podpisałeś zgodę na ich międzynarodowe podróże — przypomniałam mu cicho.
Patrzył na mnie z niedowierzaniem. Po chwili na jego twarzy pojawiło się olśnienie. Rzeczywiście podpisał te dokumenty. Był jednak tak pochłonięty swoim nowym życiem, że nawet nie przeczytał uważnie drobnego druku.
Jego wzrok przesunął się na luksusowy samochód czekający przy ulicy.
— Czyj jest ten samochód? I jak zamierzasz zapłacić za całą tę podróż?
Prawie się roześmiałam. Przez dwanaście lat Michał był przekonany, że skoro po urodzeniu Zosi zrezygnowałam z pracy, nie mam żadnego własnego majątku ani finansowego zaplecza.
Wiedział, że przed ślubem pracowałam jako strateg biznesowy. Wiedział również, że mój dziadek założył ogromne przedsiębiorstwo transportowe z siedzibą w Polsce. Nigdy jednak nie zainteresował się tym, co stało się z firmą. Z czasem przestałam opowiadać o tym człowiekowi, który z pogardą odnosił się do mojego pochodzenia.
— Żegnaj, Michale — powiedziałam tylko.
Wsiadłam do samochodu, a drzwi zamknęły się między nami, odcinając mnie od jego oszołomionej twarzy.
Mój dziadek, Stanisław Wysocki, rozpoczął przed laty działalność od niewielkiej firmy przewozowej. Z czasem przedsiębiorstwo rozrosło się do Wysocki Global Logistics, posiadającego centra dystrybucyjne w kilku krajach Europy. Po jego śmierci ogromny majątek trafił do rodzinnego funduszu powierniczego, zarządzanego dyskretnie przez profesjonalnych powierników. Dzięki temu moja rodzina zachowała niezależność finansową, o której Michał nie miał pojęcia.
Kiedy po ślubie przeprowadziliśmy się do luksusowego apartamentu, Michał uznał, że otrzymaliśmy wyjątkowo korzystny czynsz dzięki jego znajomościom biznesowym. W rzeczywistości cały budynek należał do spółki kontrolowanej przez rodzinny fundusz. Mieszkaliśmy tam na podstawie prywatnej umowy.
Samochód, którym przez lata jeździł, również należał do firmy powiązanej z funduszem. Michał nigdy nie był właścicielem tych aktywów, lecz jego arogancja pozwoliła mu uwierzyć, że to wyłącznie on zapewnia rodzinie dostatnie życie.
Wielokrotnie zamierzałam opowiedzieć mu o prawdziwej skali rodzinnego majątku. Z czasem zauważyłam jednak, jak protekcjonalny staje się zawsze wtedy, gdy wydaje mu się, że jestem od niego finansowo zależna. Przy każdej kłótni przypominał mi, że to on opłaca rachunki. W końcu przestałam prostować jego błędne przekonania i zaczęłam po cichu przygotowywać się do własnej niezależności.
Podczas gdy mój samochód jechał na lotnisko, Michał udał się do prywatnej kliniki ginekologicznej świętej Jadwigi. Karolina siedziała już w poczekalni, a obok niej znajdowali się Andrzej, Barbara, Agata oraz kilku innych członków rodziny Zielińskich. Wszyscy zebrali się, by świętować rutynowe badanie.
