Joanna słuchała w milczeniu i czuła, że wszystko powoli wskakuje na swoje miejsce.
To nie była nawet ulga.
Raczej klarowność.
Chłodna, spokojna i twarda.
Jakby po wielu latach wreszcie dostała odpowiedź na pytanie, którego bała się zadać.
— Dziękuję — powiedziała. — Naprawdę bardzo mi pomogłaś.
— I co teraz zrobisz?
Joanna popatrzyła w stronę gór.
— Nic. Będę dalej odpoczywać.
Tego wieczoru Marek napisał ponownie:
„W ogóle czytasz moje wiadomości? Mamie jest coraz gorzej. Nie rozumiem, jak możesz spokojnie chodzić po górach, kiedy ona cierpi”.
Tym razem również nie odpisała.
Słów miała aż za dużo.
Nawet znacznie więcej, niż potrzebowała.
Ale każde z nich oznaczałoby, że znowu będzie musiała się tłumaczyć.
A tego nie zamierzała już robić.
Przez pięć lat Joanna nauczyła się jednej prostej rzeczy: każde jej wyjaśnienie tylko utwierdzało Marka w przekonaniu, że działa jak przycisk windy.
Wystarczy nacisnąć — i przyjeżdża.
Schowała telefon do plecaka i poszła sama na kolację.
W małej góralskiej karczmie wybrała stolik przy oknie, taki, przy którym zazwyczaj siadały pary.
Młody kelner w białej koszuli z haftowanym wzorem przez sekundę spojrzał na puste krzesło naprzeciwko niej, ale o nic nie zapytał.
Przyniósł tylko gorącą zupę grzybową i świeże placki ziemniaczane.
Czwartego dnia Joanna niemal do wieczora w ogóle nie włączała telefonu.
Zrobiła to celowo.
Weszła na Przehybę — przez prawie trzy godziny wspinała się wśród wystających korzeni, kamieni i wilgotnej ziemi.
Kiedy dotarła na szczyt, usiadła na trawie i długo patrzyła na chmury przesuwające się powoli poniżej.
Nie chciała, żeby kolejny cudzy głos tłumaczył jej, dokąd ma iść, co powinna zrobić i kiedy wrócić do domu.
Telefon włączyła dopiero w pokoju, gdy zdjęła buty i nastawiła wodę na herbatę.
Na ekranie czekała trzecia wiadomość.
„Jeśli jutro nie wrócisz, będziesz żałować. Wszystkim opowiem, że zostawiłaś chorą teściową dla swoich gór. Zobaczymy, co powiedzą o tym twoi współpracownicy i twoja matka”.
Ostatnie zdanie przeczytała kilka razy.
Nie dlatego, że się przestraszyła.
Wręcz przeciwnie.
Po raz pierwszy zobaczyła czarno na białym coś, co wcześniej istniało wyłącznie między wierszami.
Wcale nie chodziło o Helenę.
Chodziło o coś zupełnie innego.
O to, kto w ich rodzinie ma prawo podejmować decyzje.
Tej nocy długo nie mogła zasnąć.
Siedziała na balkonie w grubym swetrze — w górach nocą czuło się już nadchodzącą jesień — i słuchała szumu rzeki.
W pewnej chwili dopadła ją nieprzyjemna myśl.
A jeśli jednak przesadza?
Może Katarzyna czegoś nie zauważyła?
Może Helenie rzeczywiście źle zrobiło się wieczorem?
A może Marek mówi prawdę?
Stary odruch okazał się silniejszy, niż Joanna przypuszczała.
Pięciu lat nie da się wymazać czterema dniami urlopu.
Tym razem jednak zmusiła się, by oprzeć się nie na strachu, lecz na faktach.
Napisała do Katarzyny:
„Grozi, że wszystkim opowie, jak zostawiłam chorą teściową. Ale Helena przecież jest zdrowa, sama ją widziałaś. Jeśli będzie trzeba, potwierdzisz to?”.
Odpowiedź pojawiła się niemal natychmiast:
„Oczywiście. Jestem po twojej stronie. A tak przy okazji — dziesięć minut temu przechodziła pod moimi oknami z kijkami. Szła bardzo żwawo”.
Joanna otworzyła rozmowę z Markiem.
Zrobiła zrzuty ekranu wszystkich trzech wiadomości, tak aby były widoczne daty i godziny.
Potem wysłała je sobie na pocztę elektroniczną.
Na wszelki wypadek.
Bilet powrotny na pociąg od lipca znajdował się w aplikacji. Kupiła go z wyprzedzeniem nie dlatego, że przeczuwała podobną rozmowę.
Po prostu zawsze planowała podróże od pierwszego dnia aż do ostatniego.
Teraz jednak data na bilecie przestała być zwykłą cyfrą.
Stała się jej odpowiedzią.
Joanna nie napisała do Marka już nic.
Ani tego wieczoru.
Ani następnego dnia.
Ani rano, przed wyjazdem.
Na pożegnanie pani Jadwiga zawinęła jej w papier duży kawałek domowego sera i powiedziała:
— Proszę przyjechać jeszcze raz. Góry pani służą.
Joanna uśmiechnęła się.
— Na pewno przyjadę.
Nocny pociąg dotarł do Lublina dokładnie o siódmej rano.
O tej porze, o której powinien przyjechać.
Zgodnie z rozkładem.
Zgodnie z jej biletem.
Nie z czyjegoś rozkazu.
Marek otworzył drzwi, zanim zdążyła wyjąć klucz.
Pewnie usłyszał taksówkę zatrzymującą się przed kamienicą.
— No, wreszcie — powiedział zamiast powitania. — Opalona. Wypoczęta. A moja matka przez cały ten czas ledwo się trzymała.
Joanna postawiła walizkę przy ścianie.
Nie zdjęła kurtki.
— Tego dnia, kiedy wysłałeś pierwszą wiadomość, twoja matka była na próbie chóru — powiedziała spokojnie. — Następnego robiła ajwar z panią Zofią i Barbarą. Katarzyna siedziała u nich w kuchni i piła herbatę. A wieczorem widziała twoją matkę, jak energicznie spaceruje po bulwarach z kijkami.
Marek urwał w połowie zdania, które właśnie zamierzał wypowiedzieć.
— Ty… to sprawdziłaś?
Joanna spojrzała mu prosto w oczy.
— Od tej pory będę sprawdzać zawsze. Pięć lat temu po pierwszej twojej wiadomości siedziałabym już w pociągu. Tym razem najpierw postanowiłam dowiedzieć się, jaka jest prawda.