— Kamil, synku, nawet nie wyobrażasz sobie, jak źle się czuję! — głos dobiegający z telefonu był tak donośny, że prawdopodobnie można go było usłyszeć przez dwie ściany i zamknięte drzwi. — Jestem tutaj zupełnie sama! Sąsiedzi z góry zalali mi mieszkanie, tapeta już odchodzi od ścian. Serce mnie boli, ciśnienie skacze, a obok nie ma nawet człowieka, który podałby mi szklankę wody!
Natalia leżała nieruchomo w łóżku i patrzyła w sufit. Sierpniowy upał nie ustępował nawet nocą. Okno było uchylone, lecz w sypialni nadal zalegało ciężkie, ciepłe powietrze, takie jak przed gwałtowną burzą. Na ekranie telefonu widniała godzina 3:14.
Kamil był przekonany, że żona śpi. Ostrożnie sięgnął po telefon, powoli wstał, prawie nie poruszając materacem, i bezszelestnie zamknął za sobą drzwi. Zachowywał się niemal jak zawodowy szpieg. Tyle że Natalia obudziła się już od wibracji, zanim zdążył odebrać połączenie.
Podniosła się z łóżka.
Podeszła do drzwi.
Oparła się o framugę i zaczęła słuchać.
Z Anną Natalia znała się od czterech lat — dokładnie tyle trwało jej małżeństwo z Kamilem. Przez ten czas teściowa ani razu nie przyjechała bez powodu do narzekania, nie zadzwoniła bez kolejnej prośby i nie podarowała niczego, nie przypominając później przy każdej okazji o własnej hojności.
Anna potrafiła cierpieć wyjątkowo przekonująco. Ktoś, kto nie znał jej metod, mógł wzruszyć się już po kilku pierwszych zdaniach.
Natalia dawno nabrała odporności.
— Mamo, nie denerwuj się tak, uspokój się — szeptał Kamil za drzwiami.
Miał trzydzieści trzy lata, ale mówił głosem ucznia, którego nauczyciel przyłapał na złej ocenie.
— Jestem przy tobie, słyszysz? Wszystko jakoś się ułoży.
— Jak ma się ułożyć?! — Anna najwyraźniej już płakała. A jeśli nie, to doskonale udawała. — Ja tutaj dosłownie umieram, a ty spokojnie żyjesz sobie własnym życiem! Przecież ja się nie wtrącam, niczego od ciebie nie żądam, zawsze milczę. Ale człowiek ma tylko jedną matkę! Rozumiesz, Kamil? Jedną!
Natalia zamknęła oczy.
Jedną.
Oczywiście.
Samotną kobietę, która trzy razy w tygodniu dzwoniła do syna i przez co najmniej godzinę szczegółowo opowiadała mu o swoich chorobach oraz nieszczęściach.
Tę samą samotną kobietę, która bez uprzedzenia przyjechała na rocznicę ich ślubu i została przez dziesięć dni. W tym czasie poprzekładała wszystkie rzeczy Natalii w łazience, bo uznała, że „tak będzie znacznie wygodniej”.
Samotną i bezgranicznie pokrzywdzoną.
— Może przyjadę do ciebie w weekend? — zaproponował Kamil.
— W weekend?! — w głosie Anny natychmiast zabrzmiała uraza. — Ty naprawdę niczego nie rozumiesz! Problem trzeba rozwiązać teraz, synku. Natychmiast! Nie jestem już w stanie mieszkać w tej norze. Potrzebuję mieszkania blisko was. Wtedy będę mogła widywać syna i nie będę sama…
— Mamo, ale mieszkanie kosztuje ogromne pieniądze…
— Jakie znowu pieniądze?! Teraz własną matkę przeliczasz na pieniądze?
Natalia powoli odeszła od drzwi i wróciła do sypialni.
Położyła się, obserwując cienie liści przesuwające się po suficie. Latarnia stojąca na podwórzu świeciła prosto w okno, a gałęzie drzew kołysały się w żółtym blasku.
Rozmowa trwała jeszcze mniej więcej dwadzieścia minut.
Anna była w znakomitej formie. Zdążyła poskarżyć się na serce, ciśnienie, sąsiadów, samotność i przemijające życie. Nie zapomniała też wspomnieć, że syn zupełnie przestał myśleć o własnej matce.
Potem zapadła dłuższa cisza.
Kiedy Anna znów się odezwała, jej głos stał się cichszy, lecz o wiele bardziej konkretny.
— Kamil, przecież macie pieniądze na koncie. Wiem, że odkładaliście. Co się stanie, jeśli jutro je wypłacisz i pomożesz matce kupić choćby małą kawalerkę? Nie potrzebuję nic wielkiego. A obecnego mieszkania na razie nie sprzedam. Nigdy nie wiadomo, co się wydarzy. Lepiej, żeby zostało.
Kamil milczał.
— Synku?
— Mamo, ale to przecież…
— Co? Matka poprosiła o pomoc? Prośba własnej matki stała się teraz problemem?
— Nie, oczywiście, że nie, mamuś…
Natalia ponownie zamknęła oczy.
Mamuś.
Wystarczyło, że wypowiedział to słowo, a już wiedziała, jak skończy się ta rozmowa.
Kamil się zgodzi.
Nigdy nie potrafił odmawiać matce. Przez cztery lata małżeństwa Natalia dobrze poznała tę jego słabość. Mąż mógł protestować, wzdychać, próbować dyskutować i odwlekać decyzję, ale ostatecznie zawsze robił to, czego chciała Anna.
Bo jeśli nie, matka zaczynała płakać.
A łzy Anny Kamil odbierał jak koniec świata.
— Dobrze, mamo. W porządku. Jutro coś wymyślę.
— Tylko na razie nic nie mów Natalii. I tak nie zrozumie. Sam wiesz, jaka jest twoja żona.
— Wiem, wiem…
— Grzeczny chłopiec. Dobranoc, synku.
Po zakończeniu rozmowy Kamil jeszcze przez chwilę stał na korytarzu.
Potem cicho wrócił do sypialni, położył się i długo patrzył przed siebie.
Natalia również się nie poruszała.
Za oknem panowała niemal zupełna cisza. Gdzieś daleko monotonnie cykał tylko świerszcz.
Duszne lato.
Ciężkie, stojące powietrze.
Ani odrobiny wiatru.
Po około pół godzinie Kamil zasnął. Natalia poznała to po jego równym oddechu.