Wciąż drżałam, przytulając Noa do piersi.
„Twoja mama… ona po prostu… krzyczała, żebym zawiozła go z powrotem do szpitala” – wydukałam. „Powiedziała, że coś jest z nim nie tak i że musimy to „naprawić”.
„Co? Co naprawić? O czym ona w ogóle mówi?”
„Nie wiem!” – zapłakałam. „Ona nawet nie patrzyła na mnie, Jake. Po prostu wskazywała na Noego, jakby coś było z nim nie tak”.
Usiadł obok mnie i objął mnie ramionami.
„Kochanie, Noah jest idealny. Wiesz o tym. Mama… ona po prostu…”. Zatrzymał się, najwyraźniej próbując znaleźć odpowiednie słowo. „Zachowuje się absurdalnie”.
Ale absurdalność nie była do końca zrozumiała.
Reakcja Karen nie była po prostu niegrzeczna lub apodyktyczna. Było znacznie gorzej.
Chociaż bardzo chciałam wierzyć zapewnieniom Jake’a, jej słowa nadal brzmiały mi w głowie. Coś jest nie tak… Napraw to, zanim będzie za późno.
Reszta dnia minęła w atmosferze niepokoju.
Ciągle sprawdzałem Noego, szukając jakichkolwiek oznak, że coś może być nie tak. Czy nie zmienił się jego kolor skóry? Czy oddycha normalnie?
Wydawał się całkowicie zdrowy, tak jak powiedział pediatra, ale panika Karen nie dawała mi spokoju. A co, jeśli dostrzegła coś, czego ja nie zauważyłem?
Jake próbował do niej zadzwonić kilka razy, ale nie odbierała. Każdy nieodebrany telefon tylko potęgował nasze rozczarowanie i dezorientację.
„Dlaczego nie odbiera?” – mruknął Jake po piątej próbie. „Jeśli tak się martwi, mogłaby przynajmniej wyjaśnić”.
Tego wieczoru, po kilku godzinach ciszy, mój telefon zawibrował, sygnalizując wiadomość od Karen.
Nie możesz wiecznie ukrywać prawdy. Pożałujesz tego, kiedy wszystko wyjdzie na jaw.
Wpatrywałam się w ekran, próbując zrozumieć jej słowa. Ukrywać prawdę? Jaką prawdę? I co miała na myśli, mówiąc „pożałujesz tego”?
Kiedy pokazałam wiadomość Jake’owi, był wściekły.
„To szaleństwo” – powiedział. „Zadzwonię do niej ponownie. Nie ma prawa tak cię straszyć”.
Następnego ranka w końcu udało mu się do niej dodzwonić. Leżąc na kanapie, słuchałam, jak chodzi po salonie, a z każdą minutą jego głos stawał się coraz głośniejszy. Słyszałam Karen przez głośnik.
„Mamo, o czym ty mówisz?” – zapytał. „Jaka prawda? Dlaczego powiedziałaś coś takiego Betani?”.
Początkowo Karen unikała jego pytań, powtarzając niejasne ostrzeżenia, że pożałujemy, jeśli jej nie posłuchamy. Jednak Jake i tym razem nie pozwolił jej się wywinąć.
„Przestań mówić te tajemnicze bzdury!” – odparł ostro. „Jeśli masz coś do powiedzenia, po prostu to powiedz!”
W końcu się odezwała.
„Bethany nigdy nie była w ciąży” – powiedziała. „To nie jest twoje dziecko”.
Nie mogłem uwierzyć w to, co usłyszałem. Karen kontynuowała, a jej ton stawał się coraz ostrzejszy, gdy przedstawiała swoje tak zwane „dowody”.
„Prawie nie wyglądała na ciężarną” – powiedziała Karen. „Widzieliście ją podczas rodzinnych kolacji? Zawsze nosiła luźne ubrania, które zakrywały jej brzuch. A gdzie są zdjęcia, co? Nie opublikowała ani jednego zdjęcia z brzuchem. Ani jednego”.
Twarz Jake’a poczerwieniała z gniewu.
„Żartujesz sobie ze mnie?” – krzyknął. „Myślisz, że ona udawała całą ciążę? Na jakiej planecie żyjesz?”.
„Nie chciała, żeby ktoś wiedział” – nalegała Karen. „To oczywiste! Wy dwoje pewnie adoptowaliście to dziecko, a ona po prostu wstydzi się do tego przyznać. Próbuję cię chronić, Jake. Ty…”.
„Przestań, mamo” – przerwał jej Jake i odłożył słuchawkę.
„Ona kompletnie straciła rozum” – powiedział, przeczesując dłonią włosy. „Co się z nią dzieje, Bet? Jak mogła w ogóle pomyśleć o czymś tak… szalonym?”.
Nie miałam odpowiedzi. Jej oskarżenia wywróciły mi w głowie wszystko do góry nogami. Karen nie była po prostu trudna.
To wykraczało daleko poza jej zwykłą skłonność do kontrolowania.
Ona szczerze wierzyła, że udawałam ciążę i okłamałam Jake’a co do pochodzenia Noego. Od tego absurdu kręciło mi się w głowie.
Jake usiadł obok mnie i wziął mnie za rękę.
„Beth, posłuchaj mnie. To jej problem, a nie twój. Nie zrobiłaś nic złego i nie jesteś jej nic winna”.
Skinęłam głową, ponieważ łzy zamgliły mi wzrok. „A co, jeśli spróbuje to wykorzystać? A co, jeśli powie o tym reszcie twojej rodziny? Nie chcę ciągle bronić się przed czymś tak absurdalnym”.
Ścisnął mocno moją dłoń. „Nie pozwolimy jej nas pogrążyć, dobrze? Noah jest naszym synem i tylko to się liczy. Jeśli nie może się z tym pogodzić, odejdzie z naszego życia”.
Chciałam mu wierzyć, ale w piersi czułam ucisk niepokoju. Znając Karen, wiedziałam, że to jeszcze nie koniec.
Tej nocy nie mogłam zasnąć. Za każdym razem, gdy zamykałam oczy, w mojej głowie powtarzały się słowa Karen. Bethany nigdy nie była w ciąży. To nie jest twoje dziecko.
Pewność w jej głosie mroziła mi duszę i nie mogłam przestać się zastanawiać, jak daleko jest gotowa się posunąć, aby udowodnić swoją rację.